Metoda werbo-tonalna wywodzi się z Chorwacji została opracowana przez prof. Petara Guberine w latach 50.
Jest stosowana u dzieci poniżej trzeciego roku życia. Przeznaczona jest głównie dla dzieci   z wadą słuchu, aczkolwiek sprawdza się również u dzieci zdrowych.

Terapia ta kładzie nacisk na stymulacje motoryki, percepcji słuchowej oraz zmysł równowagi, co dzięki połączeniu pozwala na uzyskanie rozwoju mowy, poprawnej artykulacji głosek i uwrażliwienie słuchu.

W metodzie werbo-tonalnej każdy dźwięk czy głoska ma odpowiednik w określonych ruchach. Każdej samogłosce przyporządkowany jest określony przedmiot, dzięki czemu dziecko widząc go kojarzy dany dźwięk, co w efekcie prowadzi do wywołania go. Na przykład za samogłoskę [a] odpowiada pompon na sznurku, najlepiej w kolorze czerwonym, aby był dobrze widoczny dla dziecka. Samogłoska [u] to bączek, a głoska [o] to chusta.

Efekty osiąga się poprzez współdziałanie zabaw fonacyjnych z rytmem ciała i rytmem muzycznym.

Rytm ciała wykorzystywany jest do korygowania artykulacji i wywołania głosu, natomiast ruchy do tworzenia sylab i układania zdań. W trakcie ćwiczeń wykorzystywanych jest wiele wyliczanek do podkreślenia akcentu tempa i melodii.
Ćwiczenia nie są przede wszystkim nudną terapią, ale wspaniałą zabawą, a jak wiadomo przez zabawę dziecko najszybciej się uczy.

Pracując metodą werbo – tonalną można szybko zauważyć efekty i postępy, jakie robią dzieci.

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Szydłowcu

Realizacja: IDcom-jst.pl